Vo-Quyen

Vo-Quyen to jeden z najstarszych stylów wietnamskich wykorzystywany do szkolenia wojsk i grup specjalnych w Wietnamie. Uznawany za bardzo skuteczny w walce.

Jest jedną z najstarszych (niezmiennych) sztuk walki uprawianą od tysięcy lat w Wietnamie.  Powstanie tej formy sztuki (systemu) walki związane jest „nierozerwalnie  z historią kraju południowego”. Już od zarania swego istnienia królestwo – znajdujące się na terenie obecnego Wietnamu – było nękane najazdami Chińczyków, a w czasach późniejszych – francuską i japońską okupacją. Sytuacja ta doprowadziła do tego że Wietnamczycy zmuszeni byli doskonalić się w sztukach walki. Ich umiejętność w sztuce walki przyczyniła  się niewątpliwie do wielu zwycięstw i przetrwania tego narodu. A zatem można powiedzieć, że potrzeba walki o niepodległość doprowadziła poniekąd do rozkwitu sztuki walki wręcz. W owym okresie pojawiło się wielu mistrzów, a w tym czterech największych:
Trieu Quang Phuc, Trung Vuong, Lyam De i Bo Cat Dai Vliong. Opracowali oniteorie walki w trzech płaszczyznach. Głównymi wytycznymi teorii są:

  • metoda wyższości technik zbliżających, kontaktowych
  • sprawność ciała,
  • opanowanie giętkości ruchów,
  • metoda umiejętności zaskoczenia przeciwnika,
  • teoria iluzji.

 

A. Bigos

Dokładna data powstania sztuki Vo-Quyen jest trudna do ustalenia, gdyż brak jest źródeł pisanych dokumentujących ten fakt. Cała wiedza o historii tego stylu przekazywana była ustnie w klanie rodzinnym. Około 200- 300 lat temu nastąpiło otwarcie szkoły dla uczniów nie należących do klanu, i ten okres rozwoju stylu jest stosunkowo dobrze znany. Ze względu na bliskość Chin, sztuki walki Wietnamu czerpały ze skarbnicy chińskiego kung-fu techniki i koncepcje walki, transformując je do własnych potrzeb i warunków.

Pierwotny Vo-Quyen oparty był na mocnych niskich pozycjach oraz klarownych bitych z całego ciała ciężkich technikach, przypominający zachowany do dziś styl VO DYN TAU. Około 250 lat temu nastąpiła modyfikacja, która nadała stylowi więcej miękkości, lekkości oraz spowodowała zakamuflowanie technik w formach. Dzisiejszy Vo-Quyen jest stylem zawierającym w formach ogromną różnorodność technik i koncepcji walki.

Formy tego stylu można podzielić na:

a) formy bez broni:

  • „bokserskie” (zbliżone do technik karate, np. forma komandosa),
  • wzorowane na ruchach zwierząt (tygrysa, żurawia, małpy, niedźwiedzia, węża itd.),
  • wzorowane na procesach zachodzących w przyrodzie (np. forma płynących chmur, forma wody),
  • symboliczne (np. forma tańczącej kobiety, forma pijanego człowieka),

b) forma z użyciem broni:

B. Bigos

Techniki walki skonstruowane są tak, że preferują dystans średni i długi. W wyniku tego, dużą wagę przywiązuje się do umiejętności poruszania się, sposobów dochodzenia do przeciwnika oraz stosowania ciosów i kopnięć, techniki dźwigni i rzutów są technikami drugiego planu. W stylu tym wyróżnia się 20 podstawowych broni, nazywanych CO KHI VO. Najpopularniejsze z nich to:

  • GUOM (miecz),
  • RIU (topór),
  • KIEM (szabla),
  • DAO (noże),
  • BONG (długi kij),
  • PHAP BUT (krótki kij),
  • DAY NGUA (sznury).

 

A. Bigos

Termin wietnamski Vo-Quyen dosłownie oznacza:
Vo – wojenna sztuka, Quyen – forma (po japońsku kata), więc można powiedzieć, że sztuka opiera się na odpowiedniej formie. Wśród wielu różnych form stylu Vo-Quyen do najpopularniejszych zalicza się: Quyen Co Ban – podstawy technik Vo-Quyen, Bach Hac – forma żurawia, Quyen Hoa Hai – forma kwiatu wiosennego(płatki róży), Quyen Ho Hung – forma tygrysa, Quyen Chuyen Mon – forma połączenia różnych stylów. Sztuka walki Vo-Quyen zawiera wielką gamę technik ręcznych i nożnych. Techniki te często są wzorowane na ruchach takich zwierząt jak: orzeł, tygrys, smok, małpa, modliszka, jaskółka, lampart, niedźwiedź i innych. Wiele technik Vo-Quyen  ma  swoje  odniesienie  do  otaczającego  nas  środowiska (rzeczywistości). Stąd też wiele technik w tej osobliwej sztuce walki jest przyrodopodobnych takich jak np.: płynące chmury, woda, ogień i inne. Oprócz wymienionych technik w Vo-Quyen uczy się technik walki z użyciem  broni. Do najbardziej popularnych broni w tej sztuce walki należy zaliczyć: miecz, kij, nóż, a także nunchaku i łańcuchy (które służą do walki).

Czytaj więcej...

Styl Vo-Quyen zyskał sobie takie uznanie, że nawet prezydent Wietnamu Ho Chi Minh uprawiał go z członkami swej ochrony i zachęcał  naród wietnamski do jego uprawiania. Vo-Quyen jest uznawana przez tajną Rade Mistrzów jako sztukę mająca charakter rodzimy. Obecnie, aby zostać członkiem  tej szkoły początkujący uczniowie muszą  przejść wiele prób. Vo-Quyen rozwija się w Polsce od 1974 roku, dotarł do naszego kraju wraz ze  studentami wietnamskimi, wśród których znajdował się sam mistrz La Duc Trung 4 dang. On to rozpropagował  tę sztukę walki najpierw w Gdańsku, a następnie w Bydgoszczy, Warszawie i na południu kraju w Pszczyńskiej Szkole Walki, w której założycielom Janowi i Józefowi Brudnym nadał stopnie 2 dang. Następnie na stałe osiadł w Bydgoszczy, w której stworzył Centrum Vo-Quyen.

W lutym  1989 mistrz La Duc Trung zdobył najwyższy stopień wtajemniczenia technicznego 5 dan na egzaminie w Wietnamie.

Trening Vo-Quyen prowadzi się według następującego programu zajęć :

  • umiejętności przyjmowania różnorodnych pozycji walki,
  • szybkiego, bezpiecznego i stabilnego sposobu poruszania się,
  • technik oddechowych,
  • technik zadawania ciosów i kopnięć,
  • umiejętności wykonywania dźwigni i rzutów,
  • strategii walki,
  • form walki,
  • wolnej walki.

 

„Opracowano przy wykorzystaniu materiałów ze strony Szkoły Wietnamskiej Sztuki Walki Vo-Quyen