Chan Shaolin Si Dju Su Kung-Fu

Do powstania stylów walki CHAN SHAOLIN SI i DJU SU KUNG-FU w Europie przyczynili się mistrzowie Tjero Khan i Klaus Poestgest.

TJERO KHAN – to Chińczyk pochodzenia mongolskiego. Podczas II wojny światowej szkolił się on w sztukach walki w armii chińskiej. Tam też poznał „miękkie” chińskie style walki, które następnie wzbogacił o „twarde” mongolskie techniki. Chińskie Stowarzyszenie Kung-Fu (Chinese Kung-Fu Association) nadało mu za jego umiejętności stopnie 10 toan (dan) w dwóch stylach – Chan Shaolin Si i Dju Su Kung-Fu. Tjero Khan w czasie powstania Chińskiej Republiki Ludowej emigruje z tego kraju i przebywa w krajach ościennych.

Czytaj więcej...

Tjero Khan
Tjero Khan

 

KLAUS POESTGES – rozpoczął swoje treningi od JIU-JITSU,w którym posiada stopień 3 dan. Z chwilą otrzymania stopnia 7 toan- Klaus rozpoczyna rozpowszechnianie Kung-Fu w RFN, a później w Europie. Zakłada własny ośrodek w Mönchengladbach pod nazwą KUNG-FU CENTER ASAHI. W 1976 r. jego centrum przeprowadziło 3 pokazy w telewizji RFN. Wydarzenie to opisywane było szeroko w prasie RFN („Spiegel”) i za granicą. Były również liczne wywiady w radiu RFN i Luxemburga. 

Czytaj więcej...

Klaus
Klaus Poestges

 

Na przestrzeni wielu wieków (ponad trzech tysięcy lat) w Chinach rozwinęło się wiele różnorodnych osobliwych stylów walk „na puste ręce i gołe stopy”. Godne uwagi jest to, że każdy z tych stylów powstał w określonym miejscu i przeznaczeniu (celu). Wielu historyków badających powstanie i rozwój chińskich stylów walki wręcz twierdzi, że zrodziło się ponad 300 chińskich rodzajów (stylów). Liczba tych stylów może na pozór wydawać się zawyżona, lecz wnikliwe badania historii powstania tych stylów pozwolą stwierdzić, że jest ona prawdziwa. Chińskie style walki wręcz obejmują niemal wszystkie możliwe formy walk. Swoje nazwy biorą one w większości od rodzajów zwierząt, owadów, rzek, prowincji, figur, kultu religijnego itp. 

Czytaj więcej...

Styl Chan Shaolin Si jest stylem wywodzącym się bezpośrednio ze sławnego Klasztoru Shaolin i był uprawiany sporo wcześniej w Chinach jeszcze przed powstaniem Chińskiej Republiki Ludowej. Obecnie jest zarejestrowany w Chińskim Stowarzyszeniu Kung-Fu. O pochodzeniu świadczy choćby sama nazwa tego stylu (Chan – medytacja; Shaolin – nazwa klasztoru; Si – miejsce położenia klasztoru). Chan Shaolin Si jest stylem klasycznym opartym na stylu „smoka”. Charakteryzuje się on kombinacjami „twardych” i „miękkich” technik wykonywanych w niskich pozycjach. Większość ciosów jest wykonywana „po liniach prostych”.

Duży nacisk w tym stylu kładzie się na siłę ciosów i ich niszczycielski skutek. Charakteryzuje się on ponadto specjalnymi formami technik oddechowych i medytacji, które są ściśle zespolone z dynamicznymi i statycznymi ćwiczeniami. Styl ten zawiera 18 technik ręcznych i 13 nożnych oraz zasadnicze postawy (jeźdźca, tygrysa, kota, łuku i strzały oraz „wchodzącego pod górę”), a także formy „wielkiego smoka”, „małego smoka”, pady i przewroty, ćwiczenia z partnerem i formy samoobrony. Chan Shaolin Si to dziewięć pięknych klasycznych form symbolizujących smoka jako źródło siły witalnej i energii żywiołów.

 

Styl Dju Su Kung-Fu („Chińska sztuka samoobrony”) jest formą bezpośredniej samoobrony wobec uzbrojonego i nieuzbrojonego przeciwnika. Samoobrona ta jest oparta na charakterystycznych technikach Wu Shu, Ju-Jitsu, Aikido. Ale najbliższe dla tego stylu jest Ju-Jitsu. Mówi się, zatem, że jest to chińska wersja japońskiego Ju-Jitsu.

Styl Dju Su charakteryzuje się „metodą doskonałych padów i przewrotów”, technikami zejść z linii ataku, unikami, blokami, dźwigniami, rzutami, rzutami przez unik, podcięciami, technikami ręcznymi i nożnymi – wykonywanymi w sposób szybki i zdecydowany. To bardzo złożony system samoobrony przeciwko uzbrojonym i nieuzbrojonym przeciwnikom. Pomija on precyzyjne postawy zasadnicze występujące w Chan Shaolin Si. Preferuje szybką reakcję obronną przeciw najbardziej wyrafinowanym atakom. Technicznie opiera się o style kung-fu oraz style boksu chińskiego, zapasów mongolskich, wzbogacony o techniki Shaolin. Ruch jest inspiracją do wszystkiego w Dju-Su, pozorne ustępstwo w tym ruchu jest drogą do zwycięstwa. Dju-Su uczy reakcji na ruchy napastnika, opiera swą skuteczność o możliwość wykorzystania siły atakującego w celu odparcia ataku.

 

Powstanie stylów Chan Shaolin Si i Dju Su Kung-Fu w Polsce:

 

Wiesław Bigos – 9 Dan Chan Shaolin Si, Dju-Su Kung-fu
Jan Jasiewicz – Soke Dai Kaiden 10 Dan Jiu-Jitsu

 W czerwcu 1987 r. trzech instruktorów „Pszczyńskiej Szkoły WU SHU” Jan Jasiewicz, Stefan Gałuszka, i Marek Łozowski – zostało wysłanych do RFN, w celu nawiązania kontaktu z mistrzem stylu Shaolin, Poestgesem. Po wyjaśnieniu celu wizyty i zademonstrowaniu swoich umiejętności nasi instruktorzy ćwiczyli w Centrum Kung-Fu wMönchengladbach.

Mistrz Poestges wyraził chęć odwiedzenia „Pszczyńskiej Szkoły WU SHU”. Po powrocie instruktorów RFN Poestges gościł (wraz z asystentami Golfem Weltersem – 5 Toan i tłumaczem) w „Pszczyńskiej Szkole WU SHU”. Zwiedził ośrodki sztuki walki w woj. Katowickim, gdzie prowadził szkolenia z kilkoma instruktorami w stylach Chan Shaolin Si i Dju Su Kung-Fu. Po egzaminie nadał stopnie 3, 4 i 6 toan. Mistrzowie i założyciele „Pszczyńskiej Szkoły WU SHU” – Józef i Jan Brudny zostali mianowani przez Kalusa Poestgesa Wielkimi Mistrzami w stylach Shaolin i Dju Su na Polskę. Lata 90-te to dynamiczny rozwój Pszczyńskiej Szkoły Walki na Śląsku i w kilku ośrodkach naszego kraju. Pod koniec tego okresu Pszczyńska Szkoła Walki nawiązuje kontakt z przedstawicielami IBF (International Budo Federation) w Niemczech a następnie oficjalnie wstępuje do niej. Po krótkim okresie członkostwa część instruktorów z wyższymi stopniami zostaje w niej i prężnie działa do dnia dzisiejszego. W 1998 roku PSzW wychodzi definitywnie z IBF i ugruntowuje swój wcześniejszy pobyt w Polskiej Federacji Dalekowschodnich Sztuk Walki z której to Mistrz Akademii Józef Brudny i czołowy lider szkoły Jan Jasiewicz otrzymują stopień 10 Dan. 

Czytaj więcej...