Ju-Jitsu

Kasta samurajska
Ju-jitsu – jest japońską sztuką walki. (Spotyka się także pisownię ju-jitsu, ju-jutsu, jiu-jitsu i sporo innych).
JU-JITSU – sztuka miękkiego ustępowania, która powstała i rozwinęła się w Japonii, jako system bojowy samurajów (bushi). W swej technicznej podstawie ju-jitsu obejmuje:rzuty, uderzenia, dźwignie, kopnięcia, podcięcia, duszenia, naciski, kontrolowanie energii.

JU-JITSU to metoda walki wręcz, bez broni lub z użyciem małego oręża, stosowana w ataku i obronie, w starciu z jednym albo kilkoma uzbrojonymi lub nieuzbrojonymi przeciwnikami. Wbrew powszechnemu przekonaniu jujutsu wcale nie jest tylko defensywne.W prawdziwych sztukach walki zarówno obrona i atak były wykorzystywane w jednakowy sposób dla zdobycia przewagi. „Adept starej szkoły nie zawahałby się zadać pierwszego ciosu, nie czekając na atak domniemanego przeciwnika. Takiego zachowania uczono na przykład gwardzistów z oddziałów ochrony dworskich dygnitarzy”.

JU-JITSU używane było nie tylko w obronie własnej, lecz również dla ochrony osób trzecich. „Tu z założenia dopuszczano formę ataku i użycia siły wobec potencjalnego przeciwnika zanim doszło do sytuacji zagrożenia. Należało to zrobić sprawnie, szybko i w miarę bez szkody dla aresztanta”.

JU-JITSU obejmuje cały wachlarz technik (postawy, poruszanie się i obroty, pady, bloki, uderzenia, dźwignie, rzuty, obalenia, unieruchomienia i duszenia) łączonych w nieskończoną ilość kombinacji umożliwiających skuteczne obezwładnienie przeciwnika.

W jej ramach można uczyć się bardzo różnorodnych technik. Są to przede wszystkim:

• Pady (pozwalające na bezpieczny upadek w różnych warunkach) – ukemi waza
• Uderzenia i kopnięcia (zwane ogólnie technikami uderzeń) – atemi waza,
• Techniki bloków – uke waza,
• Dźwignie na wszelkie stawy, a także na kręgosłup – kansetsu waza,
• Techniki duszeń na szyję, tętnice, tułów (wykonywane rękoma, nogami, kimonem) – shime waza,
• Uciski i uderzenia na punkty wrażliwe,
• Unieruchomienia po wykonaniu technik (trzymania i tzw. wykończenia) – osae waza,
• Rzuty – nage waza,
• Techniki z bronią : kijem (jo), pałką (hambo), drewnianym mieczem (bokken),
• Techniki obrony przed różnorodnymi atakami – gołymi rękami i przy pomocy broni.

„Ju” oznacza „łagodny, ustępliwy, uległy”, oznacza wykorzystanie siły przeciwnika do pokonania go, do obrócenia się przeciwko napastnikowi. Ju-Jitsu tłumaczy się również jako „łagodna sztuka”. Na temat rodowodu istnieje wiele domniemań i legend. Ciekawie brzmi opowieść o lekarzu z Japonii imieniem Akayama. Według pewnych podań studiował on w Chinach „technikę przywracania do przytomności”.

Reprezentował on znaną doktrynę filozoficzną: „Maksimum skuteczności przy minimum wysiłku”, również „Ustąp, by zwyciężyć”. Obserwując zimowy krajobraz zauważył, że twarde gałęzie wiśni łamały się pod ciężarem śniegu, natomiast delikatne i giętkie pędy wierzb jedynie uginały poddając się ciężarowi śnieżnej masy, aby wrócić do poprzedniej pozycji. Inną wersją przytoczonej maksymy jest stare chińskie przysłowie: „Burza łamie dęby, ale trzciny tylko kołysze”.

Czytaj więcej...

Nie ma pewności co do roku, w którym po raz pierwszy została użyta nazwa ju-jitsu. Niektóre źródła podają ze miało to miejsce w 1532 roku za sprawa Hisamorii Tenenuchi, choć inne mówią o roku 1680 i osobie lekarza o nazwisku Akyama Shirobei Yoshitoki.

 

Ewolucja Jiu-Jitsu (wg. Eryka Murlowskiego)

 

W tym okresie najpopularniejszymi szkołami były : KYUSHIN-RYU, KITO-RYU, TAKENOUCHI-RYU, RYOSHITO-RYU, JAKISHIN-RYU,SEKIGUCHI-RYU , YOSHIN-RYU. W 1559 roku do Japonii przybył z Chin mnich Chin Gen Pinh, ekspert kempo, które zostało częściowo włączone do ówczesnych treningów ju-jitsu. Ju-jitsu rozwinęło się za czasów panowania Tokugawy w XV i XVI wieku. Stalo się w tym okresie najbardziej popularna a zarazem najbardziej strzeżona sztuka walki w Japonii – za zdradzenie jej tajników karano śmiercią.

Nadal nie ma pewności co do rodowodu Ju-Jitsu . Cześć osób uważa ze system ten sprowadzony został z Chin, inni, że jest to system rdzennie japoński . Najbardziej prawdopodobne wydaje się trzecie wytłumaczenie, ze w systemie tym zawarte zostały techniki sprowadzone z Chin z technikami rdzennie japońskimi . Niektóre ze starych szkól przetrwały do czasów współczesnych np. HONTAI-YOSHIN-RYU, DAITO-RYU-AIKI-JU-JUTSU czy tez HAKKO-RYU-JU-JUTSU. Poszczególne szkoły ju-jitsu bardzo się od siebie różniły, można by się było nawet pokusić o stwierdzenie, ze każda szkoła to oddzielny system walki.

Ponieważ sztuka ju-jitsu wykorzystywana była niejednokrotnie w walce o życie, wymagała wszechstronnego przygotowania i opanowania różnorodnych rzutów, uderzeń, kopnięć, duszeń, oraz posługiwania się broniami: nożem, mieczem, łańcuchami z ciężarkami, sznurem, pałką. Ju-jitsu uważane jest za pierwowzór wielu stylów samoobrony, a poszczególne techniki bezpośrednio lub z pewnymi modyfikacjami zostały przejęte przez inne systemy: judo, aikido oraz karate (kempo) bardzo wiele czerpią z ju-jitsu – z jego wachlarza możemy wyróżnić wiele technik, które zapożyczyli „autorzy” innych sztuk walki.
Ju-jitsu możemy podzielić na trzy drogi (do): judo, czyli rzuty i dźwignie, aikido – wykorzystywanie ki przeciwnika, oraz karate – uderzenia i kopnięcia.

JUDO

AIKIDO

KARATE

     
Jigoro Kano 1860 – 1938 Morihei Ueshiba 1883 – 1969 Gichin Funakoshi 1868 – 1957

 

Z przeminięciem rodu Tokugawa (1800), Japonia zjednoczyła się, nastąpiły zmiany w strukturze społecznej. Jedna z nich było zniesienie stanu Samuraja – stawał się zwykłym mieszczaninem. Nie mógł nosić już miecza. Zmuszony był wiec do obrony przy użyciu technik walki wręcz. Wraz z zniesieniem stanu samurajskiego zaczyna się powolny upadek ju-jitsu.

W latach 20-stych Morehei Ueshiba stworzyl sztuke Aiki-Jitsu (na podstawie ju-jitsu). W latach 40-stych zaczał naucząc jej jako AIKIDO.
W latach 80-tych Jigoro Kano spopularyzował wśród Japończyków walkę sportowa poprzez zainicjowanie stylu JUDO. Usunął z ju-jitsu wszystkie jego zdaniem niebezpieczne chwyty i ciosy. Wprowadził przepisy szlachetnego, sportowego współzawodnictwa. Jemu również zawdzięczamy system pasów.

Obecnie techniki ju-jitsu wykorzystywane są prawie w każdym systemie walki. W czasach współczesnych mało pozostało szkól tradycyjnych, przede wszystkim istnieją szkoły „modern Ju-jitsu”. Modern Ju-jitsu (nowoczesne ju-jitsu) to w wiekszości systemy przystosowane do teraźniejszych czasów, opierające się często na technikach tradycyjnych oraz wykorzystujące elementy współczesne i techniki z innych systemów walki. Nowoczesne ju-jitsu bardzo często przystosowane jest dla potrzeb policji, wojska, realnej samoobrony, ponieważ z tradycyjnych walk wschodu własnie ju-jitsu najbardziej uniezależnia wynik walki od wielkości, masy i siły walczących. Nie znaczy to oczywiście, ze wspomniane cechy są bez znaczenia.